საქართველოში იმიტომ ვარ, რომ აქ თავს უსაფრთხოდ ვგრძნობ. ქართველმა ხალხმა ძალიან თბილად მიგვიღო. ომამდე ვასიკოვში ვცხოვრობდი, ომის დაწყების პირველ დღეებში კი კიევში, შვილებთან ერთად ვიმყოფებოდი, მაგრამ მალევე მივხვდი, რომ იქ დარჩენაც აღარ შეიძლებოდა და იძულებულები გავხდით გამოვსულიყავით კიევიდან.
ომამდე ვიცნობდი ეკა სუხიშვილს და მისი დაჟინებული თხოვნაც იყო რომ მე ეს გადაწყვეტილება მიმეღო. დილის 6 საათზე ბავშვებთან ერთად, რაც ხელში მომხვდა ყველაფერი ჩავყარე და გამოვედი ქვეყნიდან. პირველი თვეები ვცხოვრობდი პოლონეთში, მაგრამ მალევე გადმოვედი საქართველოში და დღემდე აქ ვართ. რთული გზა გავიარეთ. ჯერ თურქეთიდან ბათუმში შემოვედით. აგვისტოს თვეში, მოგეხსენებათ რა სიტუაციაცაა ცხელ სეზონზე იქ და ერთი ოთახის მოძებნაც კი გაგვიჭირდა. შემდეგ თბილისში წამოვედი შვილებთან ერთად და ვცდილობ მათთვის მაინც ვიყო მხნედ და ძალები მოვიკრიბო.
თავდაპირველად ძალიან გამიჭირდა, მორალურად იყო ძალიან რთული, რადგან ყოველ წუთს ფიქრობ რომ ხარ სხვა ქვეყანაში და არ იცი უკან როდის დაბრუნდები, მაგრამ საქართველოს თითოეული მოქალაქის თვალებში იმხელა სითბოს ვხედავდი, რომ ამ მიმღებლობის გარეშე ალბათ გამიჭირდებოდა იმ ყველაფრის გადატანა. თავდაპირველად არ ვიცოდი რა უნდა გამეკეთებინა, მაგრამ ძალიან ბევრი ადამიანი დამიდგა გვერდით, თუ როგორ უნდა გამეტანა თავი საქართველოში. კიდევ ერთხელ დიდი მადლობა ქალბატონ ეკა სუხიშვილს, რადგან ფულიც კი არ მქონდა მაშინ და ეკამ საცხოვრებელთან ერთად ყველა საჭიროებით უზრუნველყო ჩემი შვილები.
დღესდღეობით ვხვდები სხვადასხვა ორგანიზაციებს. მინდა, რომ სხვადასხვა აქტივობები დავგეგმო უკრაინელი ლტოლვილებისთვის. რამდენიმე თვის წინ ჩავატარეთ ფორუმი, რომელსაც ბევრი ადამიანი დაესწრო. ეს საკმარისი არ არის რა თქმა უნდა და ამიტომ ვცდილობთ დონორი ორგანიზაციების მოძებნას, რომლებიც ჩვენი იდეების განხორციელებაში დაგვეხმარება. გვსურს რომ ისეთი აქტივობები დავგეგმოთ, რომლებიც საქართველოში მყოფ უკრაინელებს გარკვეულ შვებას მისცემს.
ანა ოქსანიჩენკო, ვასილკოვიდან
